The Dream Maker

Sanırım o istediğim günlüklerden alana kadar Tumblr’da depresyonumu yaşamaya devam edicem. Artık almalıyım o günlüğü!

Senin hayatın kötü gidiyorsa bizimkini de bok etmen gerekmiyor bence. Biz de çok zor zamanlar geçiriyoruz ama gelip sana patlamıyoruz, hele de sen yardım etmeye çalışıyorsan. Buna nankörlük diyorlar canım, hatırlatayım da. Ama sen anlamazsın, insanlık hakkında bir bilgin olduğunu sanmıyorum.

Evet, günden güne daha da artıyor kızgınlığım ve asla kelimesini kullanıyorum.

Tek bir kişi misin? Hayır. Sen tam anlamıyla bir tipsin, senin gibi milyonlarcasını temsilen. Ve nedir biliyor musun?

Hepinizden ayrı ayrı nefret ediyorum. Hem suçlu hem güçlü olmaya çalışan tavırlarınızdan da, umursamazlığınızdan da, patavatsızlığınızdan da nefret ediyorum.

Dönüş

“Neden?” diyoruz ya hani, her şeyi sorguluyoruz. En çok da “neden böyle oldum?” diye soruyoruz kendimize, değişimin sebebini anlamaya çalışıyoruz.

Ben kendime “neden?” diyorsam eğer, mutlaka olumsuz bir “neden?”dir bu. Mutlaka ama.

Mesela;

Neden böyle oldum ben?

Böyle derken?

• Hissiz
• Duygusuz
• Düşüncesiz
• Uyuşuk

Neden kendimi hep bir boşlukta kaybolmuş gibi hissediyorum? Ve neden çıkış yolu bulmaya çabalamıyorum?

Neden? Neden? Neden?

Beni ben yapan her şeyi bir kenara attım çünkü. Ben kimim demeyi bırakıp nasıl mutlu olurum sorusuna fazla odaklandım. Mutluluğa ulaşamadığım yetmezmiş gibi kendimi de unuttum, kaybettim bir yerlerde. Bununla birlikte kendime olan saygımı da yitirdim, geri bulmaya çalışırken iyice karanlığa gömüldü her şey. Şimdi ise hiçbir şeyi eskisi gibi yerinde bulamıyor; hissetmeyi, düşünmeyi unutmuş bedenimle oradan oraya sürükleniyorum.

Artık kendime dönmek istiyorum, üzüntüyü de sevinci de sonuna kadar yaşamak istiyorum.

 Ne yapacağımı bilmiyorum belki ama ne yapmak istediğimi biliyorum. Nasıl olacağını bilmiyorum belki ama nasıl olmasını istediğimi biliyorum.

En azından nasıl olmanı istediğimi biliyorum. Nasıl olmamızı istediğimi biliyorum.  “Neden”i bilmesem de “Nasıl”ı biliyorum. Kendimi bilmesem de inan bana seni her şeyden iyi biliyorum.

Kurtulmaya çalıştıkça daha da boka batıyorum.

Bütün Tumblr postlarım Facebook’ta paylaşılsaydı hayatım kayardı herhalde. Bir an çok korktum facede tumblrda yazdığım şeyi görünce. Burası benim özel hayatım, followersız iyiyim, mutluyum, özelim bana kalıyor. İyi ki saat geç de kimse görmedi. Yoksa napardım ben?

Yine o 3 ayda bir hortlayan düşüncelerle başbaşa kaldım, gözüm yollarda kaldıydı zaten. Hadi bakalım otur şimdi hayatı anlamlandırmaya, kendini ölçüp tartmaya uğraş. Olacak iş mi kardeşim?

Bugün kendimi tam bir össci gibi hissettim, etüt üstüne etüt falan. Çok memnun kaldım kendimden.

Beynim aynı şeyi söylemiyor tabi. Ayakta uyuyorum resmen. Beynim kapattı kendini, sona erdirdi, düşünmek falan hayal bana şu an. Hayal da değil. Hayal bile kuramıyorum lan!!

Bkz: çok çalışmanın zararları…

Bu aralar dış görünüşüm hakkında oldukça fazla eleştiri alıyorum ve bu eleştirilerin çoğu olumsuz. Acayip hırslandım ve bir aya comeback yapıyorum.